'Doodsangst' van Greg Iles

Het leven is eenvoudig. Je bent gezond of je bent ziek. Je bent je vrouw trouw of je bent het niet. Je leeft of je bent dood. Ik leef.

Na Kwade opzet was mijn leeshonger naar de boeken van de Amerikaanse auteur Greg Iles nog niet voldoende gestild. Vandaar dat ik meteen begonnen ben aan Doodsangst, volgens veel recensenten één van zijn beste boeken, zo niet het allerbeste. Seks op internet, daar draait het allemaal rond in deze (medische) thriller.

Harper Cole is medebeheerder van Eros, een exclusieve chatbox over seks. Voor fabelachtig veel abonnementsgeld garandeert Eros absolute anonimiteit aan het rijke cliënteel. Harper beseft dat er iets ernstig mis is als zes actieve Eros-klanten van de ene dag op de andere afhaken, terwijl hun abonnement blijft doorlopen. Het zijn allemaal vrouwen en op het moment dat één van hen onthoofd teruggevonden wordt, tipt Harper de politie. Ook de andere vrouwen werden vermoord en vanaf dan begint het kat en muisspel met de gewiekste moordenaar, waarvan het profiel niet past bij de typische seriemoordenaar. Wie is hij en vooral waarom pleegt hij deze weerzinwekkende moorden? Harper wordt zelf verdacht en krijgt naast de politie ook de FBI op zijn dak. Daarnaast zit hij opgezadeld met een familiegeheim, waarbij zijn knappe, succesvolle echtgenote (een arts), zijn dominante schoonvader en zijn bloedmooie schoonzus een belangrijke rol opeisen. Je leest het allemaal in deze turf van bijna 600 pagina’s. Doodsangst is zeker spannend, de plot is geraffineerd, de opbouw uitgebalanceerd en de karaktertyperingen subtiel.

Toch wil ik twee kleine kanttekeningen plaatsen. Het boek is veel te dik. De uitgeschreven chatsessies worden bij momenten langdradig met teveel van hetzelfde. Het laatste gedeelte is bovendien net als in Kwade opzet wat 'over the top' met een lang uitgesponnen, spectaculaire actiescene op zijn Amerikaans, die ik persoonlijk als saai en voorspelbaar ervaren heb. Niet mijn ding, in elk geval. Een tweede euvel is dat deze thriller dateert van 1997. In die tijd waren er nog geen GSM’s en internet stond in vergelijking met vandaag nog in de kinderschoenen. De technische kant van internettoepassingen is een aspect dat van belang is binnen de plot en daarom ook uitgebreid aan bod komt. Dit maakt dat het verhaal, ondanks de vele kwaliteiten, voor een stuk gedateerd overkomt.

‘Kwade opzet’ van Greg Iles

In de boekenbijlage van De Morgen  stootte ik enkele weken geleden (meer bepaald op 20 juli) op een paginagroot artikel van Christophe Vekeman over het oeuvre van de Amerikaanse thrillerauteur Greg Iles.

'Hoe slaagt Greg Iles erin om boeken af te leveren die van a tot z de lezer zozeer in de ban houden dat het ware leven al die tijd slechts bijzaak lijkt?’

Met een dergelijke quote was mijn nieuwsgierigheid vanzelfsprekend gewekt. Ik moet eerlijk toegeven dat de boeken van Greg Iles mij tot nu toe niet bepaald opvielen tussen de massa. De stereotiepe titels en bijhorende omslagcovers versterkten het vooroordeel dat Greg Iles thuishoort in het eindeloze rijtje auteurs van Amerikaanse actiethrillers, een genre waarin psychologische diepgang en onderhuidse spanning meestal ver te zoeken is.

Het wervende artikel van Vekeman kon mij snel overtuigen om eens een boek van Greg Iles uit te proberen. Kwade opzet start heel intrigerend. De 36-jarige arts Chris Shepard krijgt bezoek van FBI-agente Alex Morse die hem doodleuk komt meedelen dat zijn beeldschone, jonge vrouw plannen heeft om hem te laten vermoorden. Alex onderzoekt een reeks onverwachte sterfgevallen, waarbij telkens dezelfde advocaat in beeld komt. Alleen is er op het eerste zich niets onnatuurlijk aan al deze overlijdens. De meeste slachtoffers stierven namelijk aan kanker. Is Alex Morse een FBI-agente die na de dood van haar zus het spoor bijster is of hebben we hier echt te maken met heel meedogenloze moordenaars?

Voor de lezer blijft het mysterie niet lang overeind. De auteur verklapt al heel snel wie de slechteriken zijn. Maar de hoofdpersonages (vooral Alex) worden hier zo sterk neergezet dat je niet anders kan dan meeleven en hopen dat ze niet in de val lopen. Het feit dat je als lezer meer weet dan hen maakt het extra angstaanjagend. Kwade opzet is een (medische) thriller die doet verlangen naar meer van deze auteur. Enkel de langgerekte ontknoping in James Bond stijl is wel heel erg ‘over the top’ en de ultieme slechterik krijgt op het eind wat ongeloofwaardige karikaturale kantjes, maar dat nemen we er voor een keertje graag bij.